Foka Weddella

Foka Weddela

Foka Weddella

Nazwa naukowa: Leptonychotes weddellii (Lesson, 1826)

Nazwa angielska: Weddell seal

IUCN Status: Najmniejszej troski

Wygląd: Dorosłe samce osiągają 2,9m długości i 500kg masy ciała, samice są nieco większe – dorastają do 3,3m długości i 600kg wagi.  Noworodki rzadko przekraczają 1,5m i ważą około 30kg. Foki Weddella charakteryzują się niewielką głową w stosunku do reszty ciała. Pysk jest dość krótki, tępo zakończony. Oczy duże i blisko siebie osadzone przez co głowa ma typowo ‚koci’ charakter. Przednie płetwy u fok Weddella są najkrótsze spośród wszystkich płetwonogich Antarktyki. Dorosłe osobniki są zazwyczaj czarnoszare na grzbiecie i jasne na spodzie ciała. Ciało bardzo często pokryte jest licznymi plamkami i smugami. Tego typu znaczenia są jaśniejsze na plecach i ciemniejsze na brzuchu. W ciągu roku ubarwienie fok Weddella się zmienia. Tuż po linieniu futro jest najciemniejsze, później stopniowo jaśnieje. Szczenięta rodzą się pokryte dłuższym srebnoszarym futrem, które zrzucają w wieku około 4 tygodni.

Może być mylony z: Foki Weddella najłatwiej pomylić z krabojadami (Lobodon carcinophaga ). Krabojady mają one jednak znacznie większą i lepiej zaznaczoną głowę oraz mniej krępą budowę ciała. Gatunki te różni także wyraz  głowy, u fok Weddella jest on typowo ‚koci’.

Podgatunki: U tych zwierząt nie wyróżnia się podgatunków.

Występowanie: Foki Weddella występują w wodach okalających Antarktydę. Najdalej na północ pojedyncze osobniki były obserwowane w Ameryce Południowej, Nowej Zelandii oraz Australii.

Występowanie fok Weddella, źródło

Występowanie fok Weddella, źródło

Liczebność: Populacja fok Weddella liczy 500.000 – 1.000.000 osobników

Środowisko: Foki Weddella występują na paku lodowym otaczającym Antarktydę. Preferują miejsca cienkiego i płaskiego lodu, w którym drążą otwory oddechowe.

Tryb życia: Foki Weddella nie migrują a lokalne wędrówki spowodowane są zmianami warunków lodowych. Największa aktywność tych zwierząt występuje w nocy. Nurkują do 800m głębokości i pod wodą mogą pozostawać nawet przez 80 minut. Foki Weddella regularnie piją wodę morską i jedzą śnieg w celu uzupełnienia wody w organizmie. Zwierzęta te nie są towarzyskie i przez większość czasu unikają kontaktu fizycznego. W większe grupy gromadzą się rzadko, jedynie w pobliżu otworów w lodzie, które zapewniają dostęp do wody. Foki Weddella za pomocą ciepłego wydychanego powietrza, zębów oraz pazurów wykonują w lodzie otwory oddechowe, które odpowiednio pielęgnowane nie zamarzają. Widać to na poniższym filmiku.

Pokarm: Dieta fok Weddella składa się głównie z ryb, kalmarów oraz skorupiaków.

Rozród: Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 3-6 lat a samce po przekroczeniu 7 roku życia. Kopulacja odbywa się pod wodą, bardzo często jest ona dość brutalna. Nierzadko dochodzi również do walk pomiędzy samcami. Szczenięta rodzą się na lodzie od września do listopada i są karmione mlekiem przez 7-8 tygodni. Po tym czasie samice opuszczają swoje potomstwo. Młode foki Weddella pierwszy raz wchodzą do wody po około 1 tygodniu od narodzin. Mogą wstrzymywać oddech na 5 minut co pozwala im nurkować do głębokości 100m. U tego gatunku obserwowano narodziny bliźniąt. Ze względu na występowanie tych zwierząt niewiele wiadomo na temat ich rozrodu.

Zagrożenia: We wczesnych okresach eksploracji Antarktyki foki Weddella służyły  jako ważne źródło pożywienia dla ludzi i psów. Lokalne populacje niewątpliwie na tym ucierpiały nie były to jednak działania masowe, które miały wpływ na cały gatunek. Obecnie nie poluje się na te zwierzęta. Największym zagrożeniem dla fok Weddella może być globalne ocieplenie, które powoduje zmniejszenie się pokrywy lodowej. Utrata miejsc do rozrodu i odpoczynku może doprowadzić do spadku populacji. Nie jest znany wpływ rosnącej turystyki w Antarktyce. Istnieje ryzyko iż zwiększony ruch statków może doprowadzić do kolizji i śmierci pewnej liczby osobników. Obecnie nie ma konfliktu na linii zwierzę – rybołówstwo.

Ochrona: Foki Weddella są chronione na mocy Konwencji o ochronie fok antarktycznych oraz Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki.

Reklamy