Lampart morski

Lampart morski

Lampart morski

Nazwa naukowa: Hydrurga leptonyx (de Blainville, 1820)

Nazwa angielska: Leopard seal

IUCN Status: Najmniejszej troski

Wygląd: Dorosłe samce lampartów morskich dorastają do 3,3m długości i ważą do 300kg. Samice są większe, osiągają  nawet 3,8m długości i 500kg masy ciała. Noworodki mają około 1,6 długości i ważą około 30-55kg. Lamparty morskie mają opływowy kształt ciała z bardzo dużą i masywną głową. Głowa jest szeroka, oczy niewielkie i osadzone szeroko. U tych fok bardzo wyraźnie zaznaczona jest dolna szczęka.Lamparty morskie charakteryzują się także stosunkowo długimi przednimi płetwami. W przeciwieństwie do innych fokowatych zwierzęta te pod wodą jako napędu używają również kończyn przednich. Ubarwienie sierści jest ciemne na grzbiecie i jasne na spodniej części ciała. Futro bardzo często pokryte jest licznymi plamkami. U lampartów morskich występuje bardzo specyficzne uzębienie. Obok dużych i dość masywnych kłów znajdują się zęby z licznymi guzkami. Podobnie jak u krabojadów (Lobodon carcinophaga)  służą one do filtrowania pokarmu z wody.

Zęby lamparta morskiego, źródło

Zęby lamparta morskiego, źródło

Może być mylony z: Ze względu na specyficzny kształt głowy ciężko jest pomylić lamparta morskiego z innym gatunkiem. Z oddali jednak może on przypominać krabojada (Lobodon carcinophaga) lub fokę Weddela (Leptonychotes weddellii). W celu dokładnej identyfikacji należy zwrócić uwagę na długość przednich płetw. U lampartów morskich są one bardzo długie.

Podgatunki: U tych zwierząt nie wyróżnia się podgatunków.

Występowanie: Lamparty morskie są rozpowszechnione w wodach polarnych i subpolarnych półkuli południowej, wzdłuż wybrzeża Antarktydy i na większości subantarktycznych wyspach. Niektóre osobniki można spotkać także u południowych wybrzeży Afryki,  Australii, Tasmanii, Nowej Zelandii oraz Południowej Ameryki.

Występowanie lampartów morskich, źródło

Występowanie lampartów morskich, źródło

Liczebność: Populacja lampartów morskich szacowana jest na 100 000 – 440 000 zwierząt (najprawdopodobniej około 300 000 osobników).

Środowisko: Lamparty morskie można spotkać głównie wzdłuż zewnętrznych krawędzi paku lodowego. Dość często także odpoczywają na stałym lądzie.

Tryb życia: Lamparty morskie to samotniki. Istnieje dość wyraźna zależność pomiędzy wiekiem zwierzęcia a miejscem jego występowania. Starsze foki spotyka się głównie na zewnętrznych krańcach paku lodowego podczas gdy młode osobniki migrują do wód subantarktycznych lub jeszcze dalej na północ. Zimą większość lampartów morskich wędruje ku północy, jednak nie można wyodrębnić konkretnych tras gdyż ssaki te przez cały rok prowadzą koczowniczy tryb życia. Pod wodą lamparty morskie są śmiałe i bardzo ciekawskie. Bardzo często podpływają do nurków, nierzadko dochodzi do ataków. Foki te dożywają do około 26 lat.

Pokarm: Lamparty morskie to jedyne płetwonogie, które żywią się głównie innymi stałocieplnymi kręgowcami. Blisko 45% diety tych ssaków stanowią młode krabojady (Lobodon carcinophaga), uchatki z rodzaju Arctocephalus oraz słonie morskie południowe (Mirounga leonina). Drugim bardzo ważnym pokarmem lampartów morskich jest kryl – stanowi on 35% diety. Pozostała część przypada na ryby (10%), pingwiny (10%) oraz głowonogi. Skład pokarmu zmienia się wraz z wiekiem, lokalizacją oraz porą roku. Obserwowano również lamparty morskie żywiące się padliną wielorybów.

Rozród: Dojrzałość płciową samce osiągają w 4 roku życia a samice w 3. Szczenięta rodzą się na lodzie lub w wykopanej jamie od września do stycznia (najwięcej w październiki i listopadzie). Są one pokryte miękkim i dość długim  futrem, którego barwa bardzo przypomina tą występującą u osobników dorosłych. Po około 4 tygodniach karmienia samice opuszczają swoje potomstwo. Krycie następuje w wodzie od listopada do lutego. Rozród tych zwierząt nie jest dobrze poznany.

Zagrożenia: Obecnie raczej nie obserwuje się zagrożeń ze strony działalności człowieka. Lamparty morskie nigdy nie były przedmiotem masowych polowań. Ze względu na obszar występowania nie dochodzi do konfliktu na linii zwierzę – rybołówstwo. W przyszłości gatunkowi zagrozić może połów kryla oraz globalne zmiany klimatu. Podniesienie się temperatury o kilka stopni może doprowadzić do utraty miejsc rozrodu w postaci paku lodowego oraz miejsc do żerowania. Coraz intensywniej rozwijająca się turystyka może wpływać na behawior lampartów morskich, skala tego zjawiska nie jest jednak znana. Zwierzęta te chętnie podpływają do nurków i do statków. Istnieje  ryzyko urazów niewielkiej liczby zwierząt w wyniku kolizji z łodziami.

Ochrona: Lamparty morskie są chronione na mocy Konwencji o ochronie fok antarktycznych oraz Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki.

Reklamy